مضرات فلزات سنگین برای بدن

0

فلزات سنگین عناصری هستند که حتی در چگالی کم هم می‌توانند سمی و بسیار خطرناک باشند. فلزات سنگینی که می‌توانند باعث مسمومیت شوند عبارتند از:

  • جیوه
  • سرب
  • آرسنیک
  • کادمیوم
  • آلومینیوم
  • نیکل
  • اورانیوم
  • تالیم
  • مواد معدنی ضروری نظیر منگنز، آهن، لیتیوم، روی و کلسیم نیز در برخی شرایط و در مقادیر بسیار بالا می‌توانند خطرناک باشند

مضرات فلزات سنگین

مسمومیت فـلزات سنگین به مشکلات سلامتی‌ای گفته می‌شود که در اثر قرار گرفتن در معرض فلزات محیطی و جمع شدن آنها در بدن بروز می‌کنند. فلزات سمی از جمله آرسنیک، کادمیوم، سرب و جیوه در همه جا وجود دارند و نه تنها هیچ نقش مفیدی را در هم‌ایستایی یا هومئوستازی انسان ایفا نمی‌کنند، بلکه با بروز بیماری‌های مزمن در ارتباطند.

عملا راهی وجود ندارد که بتوان به طور کامل از فـلزات سنگین دوری کرد، زیرا فلزات از عناصر طبیعی هستند و در سراسر جهان و در غذاها، آب و زمین یافت می‌شوند. فلزات محیطی دردسرساز هستند، زیرا می‌توانند با گذر زمان درون بافت‌های بدن جمع شوند. در اغلب موارد فرد حتی متوجه این فرآیند نمی‌شود. مسمومیت فلزات سنگین می‌تواند به آسیب دیدن یا کاهش عملکرد روانی و عصبی منجر شده و همچنین به اندام‌های حیاتی نظیر کبد، قلب، غدد درون‌ریز و کلیه‌ها آسیب برساند.

بیشتر بخوانید:

قرار گرفتن درازمدت در معرض فـلزات سنگین ممکن است به فرآیندهای مخرب عصبی، عضلانی و جسمانی منجر شود. وقتی این فرآیندها شدت پیدا کنند، علائم مسمومیت فلزات سنگین می‌توانند شبیه به علائم بیماری آلزایمر، پارکینسون و ام‌اس شوند. از آنجایی که علائم مسمومیت فلزات سنگین شبیه به علائم بیماری‌هایی است که با افزایش سن پدیدار می‌شوند (مانند از دست دادن حافظه و افزایش خستگی)، در بسیاری از موارد مردم مشکلات خود را ناشی از افزایش سن می‌دانند، در حالی که این علائم میتوانند ناشی از قرار گرفتن در معرض فلزات سنگین می‌باشند.

علائم مسمومیت فلزات سنگین

  • خستگی مزمن
  • بیماری‌های خودایمنی نظیر بیماری لایم
  • ریکاوری ضعیف از ورزش کردن و ضعف
  • ناراحتی پوستی
  • اختلالات عصبی
  • گیجی، مشکل در تمرکز، دشواری در یادگیری و حافظه ضعیف
  • افسردگی، افسردگی مانیک (دو قطبی) و اضطراب
  • زوال عقل
  • بی‌خوابی
  • مشکلات گوارشی نظیر سندرم روده تحریک‌پذیر
  • دردهای مزمن مانند درد ناشی از فیبرومیالژیا
  • لرزش بدن
  • نقص در کنترل هنگام حرکت، شنوایی، حرف زدن، بینایی و راه رفتن
  • کم‌خونی
  • افزایش خطر حملات قلبی

منابع فلزات سنگین

  • قرار گرفتن در معرض آلودگی‌های محیطی نظیر دود ترافیک، آلودگی هوا، آلاینده‌های غذایی، دود سیگار و تشعشع.
  • پر کردن دندان با آمالگام دندانی (پرکننده‌های حاوی نقره باعث آزاد شدن جیوه در بدن می‌شوند).
  • رژیم‌غذایی نامناسب (به طور مثال خوردن ماهی‌های پرورشی که حاوی سطوح بالایی از جیوه هستند). یکی از شایع‌ترین عوامل قرار گرفتن در معرض جیوه، خوردن ماهی‌های آلوده است. خوردن غذاهای فرآوری شده نیز می‌تواند از عوامل افزایش فلزات سنگین در بدن باشد.
  • آب آشامیدنی که به فلزات سنگین آلوده باشد (مانند آلومینیوم).
  • هنگام تولد (فلزات سنگین می‌توانند در رحم از مادر به جنین منتقل شوند).
  • استفاده از محصولات خانگی که حاوی جیوه هستند، مانند چسب‌ها، فیلترهای تهویه هوا، لوازم آرایشی، نرم‌کننده لباس، پولیش و واکس زمین و پودر تالکام.
  • دریافت تتو.
  • قرار گرفتن در معرض موادی که حاوی سرب هستند، مانند شکلات‌ها، غذاهای کنسروی، خمیردندان‌ها، رنگ‌های قدیمی، حشره‌کش‌ها، سرامیک، سفال و لوله‌های لحیم‌کاری شده.
  • استفاده یا قرار گرفتن در معرض محصولاتی مانند ضد‌عرق‌ها، پودر آشپزی، برخی از شیر خشک‌ها، اسباب‌بازی‌های پلاستیکی، ضداسیدها، فویل آلومینیومی، برخی ظروف و قابلمه‌های فلزی، کارد و چنگال استیل ضدزنگ، سکه‌ها و برخی از لوازم آرایشی.
  • برخی از واکسیناسیون‌ها.

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.