استیون هاوکینگ چگونه ۵۵ سال با بیماری مرگبار خود مبارزه کرد

0

در تاریخ ۱۴ مارس ۲۰۱۸، دنیا استاد دانشگاه کمبریج، استیون هاوکینگ را از دست داد. شاید بخش قابل توجهی از درگذشت او این بود که او ۷۶ ساله بود، درصورتی است که وی نباید بیش از ۲۳ سال عمر می کرد. ۵۵ سال دوام آوردن به مراقبت مداوم و – هرچند عجیب به نظر برسد – خوش شانسی نیاز دارد.

در سال ۱۹۶۳، دکتر استیون هاوکینگ یک دانشجوی دکترای نوید بخش در دانشگاه کمبریج بود درست زمانی که علائم بیماری ناخوشایند و غیر معمولی پدیدار شد. طبق زندگینامه ی استیون هاوکینگ از کیتی فرگوسن بنام “ذهن آزاد شده”، او از پله های بسیاری سقوط کرد و صحبتش همه جا پخش شد. تشخیص پزشکان ، اسکلروز جانبی آمیوتروپیک ALS   بود که همچنین به عنوان بیماری  Gehig Lou نیز شناخته می شود.

پی نوشت: او تنها دو سال فرصت زندگی داشت.

استیون هاوکینگ چگونه از این تقدیر فرار کرد؟

بیشتر بخوانید:

این همان جایی است که شانس به کمکش آمد: اگر چه در عرض چند سال صحبت کردن او تقریبا نامفهوم بود و او نمی توانست بدون کمک راه برود، با این حال او شکل بسیار کندی از رشد بیماری را نشان می داد. لوسی بریین، PhD، MBA، دانشمند ارشد انجمن ALS،  می گوید: “معمولا برای ALS  ما دو تا پنج سال زندگی را پیش بینی می کنیم. تنها ۱۰ درصد از بیماران برای بیش از ده سال زنده می مانند. دکتر Bruijn  نیز می گوید: “من به تازگی با همکاران خود ملاقاتی داشتم، و هیچکس تا به حال چنین موردی را ندیده بود.” تنها یک متخصص بالینی بود که، بیمارش تا ۲۰ سال جان سالم به در برده بود. “لئو مک کلکسی، MD، دانشیار نورولوژي در دانشگاه پنسیلوانیا به انجمن علمی آمریکایی می گوید که ” فرم های آهسته ی رشد ALS  در “کمتر از چند درصد از بیماران” رخ می دهد.

دکتر McCluskey توضیح می دهد یکی از رمز و رازهای ALS  این است که چگونه پیشرفت می کند. این بیماری به مرکز کنترل عضلانی – نورون های حرکتی فرد حمله می کند. دو عضله ی موتور عضلانی در لبه جلویی مغز شما و نورون های حرکتی، پایین در ستون فقرات شما وجود دارند. این بیماری می تواند گروه بالاتر، پایین تر و یا هر دو را نابود کند. دکتر Bruijn  اشاره می کند که ALS همچنین ممکن است به بخش های دیگر مغز نیز آسیب برساند و منجر به زوال عقل شود.

بیماری ALS با از کار انداختن عضلاتی که به نفس کشیدن و بلعیدن فرد کمک می کنند منجر به مرگ وی می شود، به همین دلیل مراقبت های خوب برای بقای بیمار بسیار حیاتی است. دکتر Bruijn معتقد است که این نکته در داستان دکتر هاوکینگ نقش کلیدی ایفا می کند. طی سفری به آزمایشگاه CERN در سوئیس در سال ۱۹۸۵، دکتر هاوکینگ به ذات الریه شدید مبتلا شد(خطر مشترک برای بیماران مبتلا به( ALS ). وی به حدی بیمار شد که پزشکان توصیه می کردند دست از مراقبت از او بردارند؛ همسرش این تقاضا را رد کرد و کارکنان مراقبت های خود را دوبرابر کردند: حال دکتر هاوکینگ پس از تراکوتومی(نای بُری) و پرستاری های انجام شده بهترشد.

دکتر Bruijn به تحقیقی در اروپا اشاره می کند که نشان می دهد بیمارانی که مراقبت های خوبی از آنها می شود در مدت طولانی تری زندگی می کنند. “مراقبتی که از او می شد و فناوری که او می توانست از آن استفاده کند – صندلی چرخدار موتوری، سیستم ارتباطی – به دکتر هاوکینگ در ادامه ی تحقیقات و تعامل در زندگی کمک بسیاری کرد. “او گمان می کند که زندگی فعال او ممکن است،  به نوبه ی خود، به طول عمر او کمک کرده باشد.

“دکتر هاوکینگ بخاطر هوش سرشار و همچنین داشتن یک زندگی درخشان با وجود بیماری ALS، یک نماد جهانی است.”

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.