بیماری ریه بینابینی چیست؟

0

بیماری ریه بینابینی شامل بیش از ۲۰۰ حالت مختلف است که باعث ایجاد التهاب و زخم در اطراف کیسه های هوای بالن مانند – که آلوئول نامیده می شوند – در ریه ها می شود. اکسیژن از طریق آلوئول در جریان خون حرکت می کند. هنگامی که آلوئول ها آسیب می بینند، این کیسه ها نمی توانند گسترش زیادی پیدا کنند. در نتیجه اکسیژن کمتری وارد خون می شود.

دیگر قسمت های ریه مانند راه های هوایی، پوشش ریه، و رگ های خونی نیز می توانند تحت تاثیر قرار بگیرند.

تشخیص و پیشبینی طول عمر

بیماری ریه بینابینی می تواند در افراد مختلف و بسته به این که چه چیزی باعث بروز آن شده است، متفاوت باشد. این بیماری گاهی به آرامی پیشرفت می کند و در موارد دیگر پیشرفت آن سریع است. علائم آن می توانند از خفیف تا شدید درجه بندی شوند. برخی از بیماری های ریه بینابینی نسبت به دیگر موارد آن دارای تشخیص بهتری هستند. یکی از رایج ترین انواع آن که فیبروز ریه ایدیوپاتیک نام دارد، می تواند دورنمای محدودی داشته باشد. میانگین زنده ماندن افراد مبتلا به این نوع بیماری در حال حاضر ۳ تا ۵ سال است. این مدت می تواند با استفاده از داروهای خاص و بسته به دوره مصرف آن طولانی تر باشد. افراد مبتلا به دیگر انواع بیماری ریه بینابینی، مانند سارکوئیدوز، می توانند مدت بیشتری زنده بمانند.

در حالی که پیوند ریه می تواند زنده ماندن فرد را بهبود ببخشد، داروهایی که در آینده ساخته خواهند شد، احتمالا بهترین راه حل را برای بیشتر بیماران ارائه خواهند داد.

انواع

بیماری ریه بینابینی بیش از ۲۰۰ نوع مختلف دارد. برخی از این موارد عبارتند از:

  • آزبستوز (asbestosis): التهاب و زخم در ریه ها که ناشی از استنشاق ذرات آزبست است.
  • bronchiolitis obliterans: بیماری که موجب انسداد در کوچک ترین راه های هوایی ریه ها به نام برونشیل ها می شود.
  • پنوموکونیوز معدنچیان (coal worker’s pneumoconiosis): وضعیتی از ریه ناشی از قرار گرفتن در معرض گرد و غبار زغال سنگ ( که بیماری سیاه ششی نیز نامیده می شود).
  • سیلیکوزیس مزمن (chronic silicosis): یک بیماری ریوی ناشی از تنفس سیلیس معدنی.
  • فیبروز ریوی مرتبط با بافت همبند (connective tissue-related pulmonary fibrosis): بیماری ریوی که افراد مبتلا به بیماری های بافت همبند همچون اسکلرودرمی یا سندرم شوگرن را تحت تاثیر قرار می دهد.
  • ذات الریه بینابینی ریزان (desquamative interstitial pneumonitis): بیماری که موجب التهاب ریه می شود و در افراد سیگاری شایع تر است.
  • فیبروز ریوی خانوادگی (famihial pulmonary fibrosis): ایجاد یک بافت زخم در ریه ها که بر دو یا چند عضو یک خانواده تاثیر گذار است.
  • پنومونی افزایش حساسیت (hypersensitivity pneumonitis): التهاب آلوئول ناشی از تنفس مواد آلرژیک یا محرک ها.
  • فیبروز ریوی ایدیوپاتیک (idiopathic pulmonary fibrosis): بیماری با عامل ناشناخته که در آن بافت زخم در سراسر بافت ریه گسترش می یابد.
  • سارکوئیدوز (sarcoidosis): بیماری است که سبب ایجاد توده های کوچکی از سلول های التهابی در اندام هایی همچون ریه ها و غدد لنفاوی می گردد.

علائم بیماری ریه بینابینی

در صورتی که بیماری ریوی بینابینی داشته باشید، نمی توانید اکسیژن کافی در خون دریافت کنید. درنتیجه، احساس تنگی نفس به سراغ تان می آید، به ویژه هنگامی که ورزش می کنید یا به طرف بالا حرکت می کنید. در نهایت، ممکن است تنفس حتی در حالت استراحت برای شما دشوار شود.

سرفه خشک نشانه ای دیگر است. علائم غالبا در طول زمان وخیم تر می شوند.

در صورتی که در تنفس دچار مشکل شدید، به پزشک مراجعه کنید. پس از تشخیص می توانید درمان هایی را برای مدیریت التهاب و زخم ها آغاز کنید.

علل بیماری ریوی بینابینی

در بسیاری موارد پزشکان نمی توانند علت بیماری ریه بینابینی را پیدا کنند. در این موارد، این بیماری، بیماری ریه بینابینی ایدیوپاتیک نامیده می شود.

علل دیگر بیماری ریه بینابینی عبارتند از شرایط پزشکی، استفاده از برخی داروها، یا قرار گرفتن در معرض مواد سمی که به ریه ها آسیب می رسانند. این علل بیماری ریه بینابینی به سه دسته عمده تقسیم می شوند:

بیماری‌های خودایمنی

بیشتر بخوانید:

سیستم ایمنی بدن در شرایط زیر به ریه ها و دیگر اندام ها حمله می کند و آسیب می رساند:

  • درماتومیوزیت (dermatomyositis): بیماری التهابی که موجب ضعف غضلانی و خارش پوست می شود.
  • لوپوس (lupus): بیماری که در آن سیستم ایمنی بسیاری از بافت های مختلف همچون پوست، مفاصل، و سایر اندام ها را مورد حمله قرار می دهد.
  • بیماری بافت همبند ترکیبی (mixed connective tissue disease): حالتی که دارای علائم چندین بیماری بافت همبند، شامل پلی میوزیت، لوپوس، و اسکلرودرمی است.
  • پلی میوزیت (poiymyositis): وضعیتی که سبب التهاب ماهیچه ها می شود.
  • واسکولیت (vasculitis): التهاب و آسیب به عروق خونی در بدن.
  • رماتیسم مفصلی (rheumatoid arthritis): بیماری که در آن سیستم ایمنی به مفاصل، ریه ها و سایر اعضای بدن حمله می کند.
  • اسکلرودرمی (scleroderma): گروهی از بیماری هایی است که سبب می شود تا پوست و بافت همبند ضخیم و سفت شود.
  • سندروم شوگرن (sjögren syndrome): وضعیتی که موجب درد مفصل، خشکی چشم، و خشکی دهان می شود.

بیماری ریه بینابینی

قرار گرفتن در معرض مواد سمی

قرار گرفتن در معرض مواد زیر در محل کار یا محیط زیست نیز می تواند سبب بروز زخم در ریه ها شود:

  • پروتئین های حیوانی، همچون پروتئین های حاصل از پرندگان
  • ذرات آزبست
  • گرد و غبار زغال سنگ
  • گرد و غبار ذرات
  • کپک
  • گرد و غبار سیلیس
  • دود دخانیات
  • داروها و مواد مخدر

در افراد مستعد تمامی این داروها می توانند به ریه ها آسیب برسانند:

  • آنتی بیوتیک ها مانند نیتروفورانتوئین (ماکروبید، ماکروانتین) و سولفاسالارین (آزولیدین)
  • ضد التهاب ها همچون آسپیرین، اتانرسپت (Enbrel) و انفلابسیماب (Remicade)
  • داروهای شیمی درمانی مانند آزاتیوپرین (Imuran)، بلومویسین، سیکلوفسفامید، متوترکسات (Trexal)، و وینبلاستین
  • داروهای قلب مثل آمیودارون ( کوردارون، تکسترون، پاکرون)
  • مواد مخدر مانند هروئین و ترک آن، متابون

گزینه‌های درمان

درمان ها نمی توانند آسیب به ریه را کاملا برطرف کنند، اما می توانند پیشرفت بیماری را کند کنند و تنفس را سهولت ببخشند. در صورت قرار گرفتن در معرض یک ماده سمی یا ماده مخدری که سبب بروز بیماری ریوی بینابینی می گردد، از آن ماده دوری کنید.

پزشک می تواند درمان های اندکی را برای مداوای بیماری ریه بینابینی تجویز کند:

  • درحال حاضر اکسیژن اضافی در دستورالعمل های بین المللی برای درمان توصیه می شود، با وجود این که این موضوع در هیچ مطالعه ای به اثبات نرسیده است. افراد با استفاده از آن احساس تنگی نفس کمتری می کنند.
  • احیای ریه ممکن است به بهبود سطح فعالیت و توانایی ورزش کردن کمک کند.
  • داروهای ضدالتهاب، همچون استروئید پردنیزون، می توانند تورم در ریه ها را کاهش دهند.
  • داروهای سرکوب کننده ایمنی، همچون آزاتیوپرین (Imuran)، سیکلوفسفامید (Cytoxan)، و مایکوفنولات مفتیل (cellcept) می توانند به توقف حملات سیستم ایمنی بدن که موجب آسیب به ریه ها می گردد، کمک کنند.
  • داروهای ضدانعقاد نظیر پیرفنیدون (Esbriet) و نینتدانیب (Ovef)، می توانند از پیشروی بیشتر زخم در ریه ها جلوگیری کنند. مصرف این داروها توسط سازمان غذا و داروی آمریکا برای درمان فیبروز ریوی ایدیوپاتیک مورد تایید قرار گرفته است.

درصورتی که شرایط حاد باشد و دیگر درمان ها جوابگو نباشند، آخرین گزینه انجام پیوند ریه است. با این حال، انجام پیوند درمان قطعی نیست. به طور معمول، این عمل درصورتی پیشنهاد می شود که بیمار زیر ۶۵ سال سن داشته باشد، اما در مواردی ممکن است سن فرد بالاتر باشد. در صورت اقدام به پیوند، بیمار نباید دیگر بیماری های جدی، همچون سرطان، HIV، هپاتیت B و C، نارسایی های قلبی، کلیوی یا کبدی را داشته باشد.

نکات قابل توجه:

چنان چه بیمار تحت درمان باشد، می تواند چند مورد را برای حفظ سلامتی انجام دهد:

  • ترک سیگار. سیگار کشیدن می تواند آسیب بیشتری به ریه ها برساند.
  • غذا خوردن بر اساس یک رژیم غذایی متعادل. دریافت مواد غذایی و کالری کافی بسیار مهم است، به خصوص به این دلیل که این بیماری می تواند باعث کاهش وزن شود.
  • ورزش. استفاده از اکسیژن متواند به حفظ فعالیت کمک کند.
  • انجام واکسیناسیون برای پنومونی، سرفه و آنفولانزا. این عفونت ها می توانند علائم مشکلات ریه را تشدید کنند.

دورنما

ایجاد زخم در ریه قابل برگشت نیست. با این حال، درمان ها می توانند آسیب به ریه را کند کنند و فرآیند تنفس را سهولت ببخشند. پیوند ریه گزینه ای برای کسانی است که بدن آن ها به دیگر درمان های دارویی پاسخ نمی دهد.

منبع healthline.com

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.