بیماری رینود – انواع، علل و علائم

0

بیماری رینود نوعی عارضۀ نامتعارف است که در واقع نشانۀ وجود مشکلی دیگری در بدن می‌باشد.  بیماری رینود ناشی از بیش فعالیِ سیستم عصبی سیمپاتیک است که منجر به انقباض شدید رگ‌های خونی شده و در نتیجه سرعت گردش خون را کاهش داده و هیپوکسی یا کم‌اکسیژنی محلی را موجب می‌شود (کمبود اکسیژن/خون در سلول‌های بدن).

وقتی رگ‌های خونی ثانویه نمی‌توانند خون را در بدن منتقل کنند، پوست رنگ و روی خود را از دست می‌دهد.

انواع

این بیماری به دو نوع تقسیم می‌شود:

  • رینود اولیه: در این نوع، بیماری رینود به شکل ایدوپاتی است. یعنی پیوستگی‌ای میانِ بروز این بیماری با سایر بیماری‌ها وجود ندارد.
  • رینود ثانویه: به این نوع سندرم رینود نیز می‌گویند که ناشی از وجود یک اختلال در بدن است. به طور مثال لوپوس اریتماتوی سیستمیک، روماتیسم مفصلی، سرمازدگی و موارد دیگر.

علل

بیماری‌هایی وجود دارند که می‌توانند جریان خون یا اکسیژن به اندام‌های بدن را کُند کنند، اما علل اصلی بیماری رینود عبارتند از:

بیشتر بخوانید:
  • ژنتیک: بیماری رینود در اغلب موارد ارثی است.
  • سیگار کشیدن: سیگار می‌تواند باعث گسترش این بیماری شده و علائم آن را تشدید کند.

علائم

شایع‌ترین علائم بیماری رینود عبارتند از:

  • بی‌حسی یا تغییر رنگ اندام‌هایِ سیستم عروقی (انگشتان دست و پا)
  • استرس عاطفی
  • ناخن‌های بلند و شکننده

دو وضعیت وجود دارد که این عارضه در آنها خود را نشان می‌دهد:

  • دمای پایین: وقتی پوست در معرض سرما قرار می‌گیرد و دمای بدن پایین می‌آید، پوست بدن سفید شده که نشانۀ کاهش خون در پوست است. این وضعیت معمولا در دستان، انگشت‌های دست و پا، پاها و نرمۀ گوش پدیدار می‌شود.
  • اکسیژن کم: وقتی اکسیژن کم می‌شود، رنگ پوست به آبی تغییر می‌کند.

در هر دو وضعیت وقتی خون و اکسیژن بازمی‌گردد، رنگ پوست دوباره قرمز می‌شود، اما معمولا با ورم و درد در بافت‌ها و سلول‌های تحت تاثیر قرار گرفته همراه است. این وضعیت را می‌توان با خواب رفتن پا مقایسه کرد که با بی‌حسی و در ادامه مور مور شدن دردناک برای چند لحظه همراه خواهد بود. البته این پدیده در بیماری رینود بیشتر به طول می‌انجامد.

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.