سندرم توره : دلایل، تشخیص و درمان

0

سندرم توره یک اختلال عصبی است که باعث بروز حرکات فیزیکی مکرر و غیرارادی و طغیان صوتی می‌شود. علت دقیق این اختلال مشخص نیست.

سندرم توره شدیدترین نوع از سندرم تیک است. تیک‌ها اسپاسم‌های عضلانی غیرارادی هستند و لرزش‌های ناگهانی و متناوب یک گروه عضلانی را شامل می‌شوند. رایج‌ترین شکل‌های تیک عبارتند از:

  • پلک زدن
  • خرناس
  • خرخر کردن
  • صاف کردن گلو
  • دهن‌کجی کردن
  • حرکات شانه
  • حرکات سر

به گزارش موسسه ملی اختلالات عصبی و سکته مغزی در آمریکا، حدود ۲۰۰ هزار نفر در آمریکا با علائم شدید سندرم توره مواجه هستند. از هر ۱۰۰ نفر آمریکایی نیز ۱ نفر علائم خفیف‌تر این سندرم را تجربه می‌کند. این سندرم در مردان نسبت به زنان تقریبا چهار برابر شایع‌تر میباشد.

علائم سندرم توره

بیشتر بخوانید:

علائم این سندرم در هر فرد متفاوت هستند. این علائم معمولا بین سنین ۳ تا ۹ سالگی پدیدار شده و با تیک‌های عضلانی کوچک در سر و گردن شروع می‌شوند. در نهایت سایر تیک‌ها در بدن، دست‌ها و پاها نیز نمود پیدا می‌کنند.

افرادی که سندرم توره در آنها تشخیص داده می‌شود، معمولا هم دارای تیک حرکتی و هم تیک صوتی هستند. این علائم معمولا در دوره‌های هیجان، استرس یا اضطراب وخیم‌تر می‌شوند و به طور کلی در سال‌های آخر نوجوانی در شدید‌ترین حالت خود قرار دارند.

به گزارش کلینیک مایو، تیک‌ها بر اساس نوع‌شان طبقه‌بندی می‌شوند که حرکتی یا صوتی می‌باشند. این دو مورد خود به دو نوع تیک‌های ساده یا پیچیده تقسیم می‌گردند. تیک‌های ساده معمولا تنها در یک گروه عضلانی رخ می‌دهند و کوتاه هستند. تیک‌های پیچده الگو‌های حرکتی هماهنگ بوده یا صداهایی هستند که چندین گروه عضلانی را شامل می‌شوند.

تیک‌های حرکتی

تیک‌های حرکتی سادهتیک‌های حرکتی پیچیده
پلک زدنبو کشیدن یا لمس کردن اشیاء
حرکت چشمژست‌های ناپسند
بیرون آوردن زبانخم شدن یا پیچ دادن بدن
لرزش بینیالگو‌های راه رفتن خاص
حرکات دهانلی لی کردن (با یک پا پریدن)
تکان دادن سر 
جمع کردن شانه‌ها 

تیک‌های صوتی

تیک‌های صوتی سادهتیک‌های صوتی پیچیده
سکسکه کردنتکرار کردن کلمات یا عبارات خودتان
خرخر کردنتکرار کردن کلمات یا عبارات سایر افراد
سرفه کردناستفاده از کلمات ناپسند یا مبتذل
صاف کردن گلو 
وغ وغ کردن 

علت سندرم توره چیست؟

توره یک سندرم بسیار پیچیده است که بی‌قاعدگی‌هایی در بخش‌های مختلفی از مغز و شبکه‌های الکتریکی مرتبط با آن را شامل می‌شود. بی‌قاعدگی ممکن است در عقده‌های قاعده‌ای مغز وجود داشته باشد؛ بخشی از مغز که در کنترل حرکات بدن نقش دارد.

مواد شیمیایی موجود در مغز که ایمپالس‌های عصبی را حرکت می‌دهند نیز ممکن است در این فرآیند نقش داشته باشند. این مواد شیمیایی انتقال‌دهنده‌های عصبی نام دارند که عبارتند از دوپامین، سروتونین و نوراپینرفین.

علت سندرم توره مشخص نیست و هیچ‌ راهی برای پیشگیری از آن وجود ندارد. محققین باور دارند که نقش ژنتیکی ارثی ممکن است علت این اختلال باشد. اما محققین هنوز نتوانسته‌اند ژن مشخصی را که مستقیما با سندرم توره در ارتباط باشد را کشف کنند. با این حال، خوشه‌های خانوادگی شناسایی شده‌اند. این خوشه‌ها باعث شده‌اند تا محققین باور کنند که ژنتیک در بروز سندرم توره در برخی از افراد نقش دارد.

تشخیص سندرم توره

پزشک دربارۀ علائم‌تان از شما سوال خواهد کرد. تشخیص این اختلال نیازمند وجود داشتن یک تیک حرکتی و یک تیک صوتی به مدت حداقل یکسال است. برخی از بیماری‌ها ممکن است از علائم سندرم توره تقلید کنند، بنابراین پزشک شما شاید برای تشخیص دقیق از بررسی‌های تصویربرداری نظیر ام‌آر‌آی، سی‌تی یا ای‌ای‌جی استفاده کند. اما این تصویربرداری‌ها برای تشخیص این سندرم ضروری نیستند. افرادی که به توره دچار هستند، معمولا با بیماری‌های دیگر نیز مواجه‌اند، از جمله:

  • اختلال کم‌توجهی-بیش‌فعالی (ADHD)
  • اختلال وسواس فکری‌-عملی (OCD)
  • ناتوانایی در یادگیری
  • اختلال خواب
  • اختلال اضطراب

درمان سندرم توره

اگر تیک‌های شما شدید نیستند، ممکن است به درمان نیازی نداشته باشید. اما اگر علائم شدید بوده یا باعث می‌شوند که به خودتان آسیب برسانید، چندین روش درمانی برای شما در دسترس است. اگر تیک‌های شما در بزرگسالی بدتر شوند، پزشک شما همچنین ممکن است انجام درمان را توصیه کند.

تراپی

شاید پزشک‌تان رفتاردرمانی یا روان‌درمانی را توصیه کند. این روش‌ها عبارتند از مشاورۀ خصوصی با یک متخصص سلامت روان. رفتاردرمانی عبارت است از تمرین خودآگاهی، تمرین واکنش مقابله‌ای و مداخلۀ رفتاری-شناختی برای تیک‌ها.

این نوع درمان می‌تواند به تسکین علائم ADHD، OCD و اضطراب نیز کمک کند. روان‌درمانگر شما ممکن است از روش‌های زیر در حین جلسۀ روان‌درمانی نیز استفاده کند:

  • هیپنوتیز
  • تکنیک‌های آرامش
  • مدیتیشن همراه با راهنمایی
  • تمرینات تنفس عمیق

داروها

هیچ دارویی قادر به درمان سندرم توره نیست. با این حال، ممکن است پزشک‌تان یک یا چند مورد از داروهای زیر را تجویز کند:

  • هالوپریدول، فلوفنازین، تترابنازین یا سایر داروهای ضدروان‌پریشی: این داروها می‌تواند به مسدود کردن یا تعدیل کردن گیرنده‌های دوپامین در مغز و در نتیجه کنترل تیک‌ها کمک کنند. عوارض جانبی شایع این داروها عبارتند از افزایش وزن و مهالود بودن روان.
  • اونابوتولینومتوکسینا (بوتاکس): تزریقات بوتاکس ممکن است به کنترل تیک‌های ساده حرکتی و صوتی کمک کنند. این استفاده از بوتاکس به صورت آف-لیبل می‌باشد.
  • متیل فنیدات (ریتالین): این دارو و سایر داروهای محرک می‌توانند به کاهش علائم ADHD – بدون افزایش تیک‌ها – کمک کنند.
  • کلونیدین: داروهای فشارخون یا سایر داروهای مشابه می‌توانند به کنترل حملات عصبی کمک کرده و از کنترل ایمپالس حمایت کنند. این مصرف کلونیدین به صورت آف-لیبل می‌باشد.
  • فلوکستین: این دارو و سایر داروهای ضدافسردگی می‌توانند به کنترل رفتار وسواسی-اجباری کمک کنند.

استفادۀ آف-لیبل از دارو به این معناست که داروی مورد نظر توسط سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) برای هدف دیگری تایید شده است، اما از آن مصرف دیگری می‌شود که مورد تایید قرار نگرفته است. با این حال، پزشک همچنان می‌تواند از یک دارو برای مصارف دیگر استفاده کند، زیرا FDA بر روی آزمایشات و تاییدیۀ داروها نظارت دارد، اما نقشی در استفادۀ پزشک از دارو برای بیماران ندارد. بنابراین، دکتر شما می‌تواند با توجه به تشخیصی که دارد، دارویی را برای شما تجویز کند.

درمان‌های عصبی

تحریک عمیق مغز روشی دیگر از درمان است که برای افراد دارای تیک شدید استفاده می‌شود. اثرگذاری این روش برای درمان سندرم توره همچنان در حال بررسی است.

پزشک شما ممکن است یک دستگاه دارای باتری را درون مغزتان قرار دهد تا بخش‌های کنترل کننده حرکت مغز از این طریق تحریک شوند.

منبع healthline.com

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.