اختلال خود زشت انگاری چیست

0

اختلال خود زشت انگاری یا خود زشت بینی (Body dysmorphic disorder) یک تشخیص روانی است که شامل نگرانی و شیفتگی بیش از حد و ناسالم به ظاهر فیزیکی خویشتن می‌باشد. فردی که به اختلال خود زشت انگاری دچار است، تمرکز شدیدی بر روی قسمت‌ها یا ویژگی‌های مشخصی از بدن دارد. افکاری که دربارۀ نقص‌های مشخص هستند، به طور مکرر ذهن این افراد را درگیر کرده و می‌توانند منکوب‌کننده باشند. این افکار معمولا بخش زیادی از مشغله‌های ذهنی آنها را به خود اختصاص داده و همانند یک مانع در مسیر سلامتی کلی و عملکردهای روزانۀ آنها ظاهر می‌شوند. اگرچه تمرکز و توجه شدید می‌تواند بر روی قسمت‌ها، ویژگی‌ها و مشخصه‌های مختلفی از بدن باشد، اما برخی از رایج‌ترین موارد از این قرارند:

  • موی سر
  • بینی یا سایر ویژگی‌های صورت
  • سینه
  • آلت تناسلی
  • عضلانی بودن یا اندازۀ یک قسمت از بدن
  • تقارن (مو، ویژگی‌های صورت، قسمت‌های بدن)

بسیاری از ما به دنبال بهبود قسمت‌های مختلفی در بدن‌مان هستیم، اما معمولا افکار ما دربارۀ این موضوع مداوم و سمج نیستند. این تداوم افکار تفاوت کلیدی میانِ نگرانی‌های کلی دربارۀ ظاهر بدن و تشخیص بالینی اختلال خود زشت انگاری است. یک عامل مهم دیگر این است که فرد مبتلا به اختلال خود زشت انگاری، معمولا گرفتارِ یک نقص یا ویژگی جسمانی است که به سختی قابل ملاحظه و برجسته است، و حتی در مواردی اصلا وجود ندارد. ویژگی‌هایی که از نگاه دیگران یک نقص‌ یا مشکل جزئی محسوب می‌شوند (یا اصلا محسوب نمی‌شوند) به نگرانی‌های غیرقابل تحمل تبدیل می‌گردند، تا جایی که می‌توانند کیفیت زندگی را تهدید کنند.

چه کسانی اختلال خود زشت انگاری را تجربه می‌کنند؟

گفته می‌شود که این اختلال حدودا از هر ۵۰ نفر، یک نفر را تحت تاثیر قرار می‌دهد که با این آمار، حدود ۵ تا ۷٫۵ میلیون نفر در آمریکا به اختلال خود زشت انگاری دچار هستند. به نظر می‌رسد که میزانِ این اختلال در میان مردان و زنان یکسان است. اگرچه اختلال خود زشت انگاری می‌تواند در هر سنی پدیدار شود، اما در بسیاری از موارد علائم و رفتارهای آن در ۱۲ یا ۱۳ سالگی نمود پیدا می‌کنند. علت مشخصی برای اختلال خود زشت انگاری کشف نشده است. عوامل مختلفی در بروز این اختلا نقش دارند، از جمله: تعاملات اجتماعی و درون‌فردی، استعداد ژنتیکی یا یک رویداد تحریک‌کننده.

نشانه‌ها

افرادی که به اختلال خود زشت انگاری دچار هستند، معمولا رفتارهای تکراری دارند تا بتوانند نگرانی‌های جسمانی خود را خطاب قرار دهند. برخی از این رفتارها و نشانه‌ها عبارتند از:

  • کندن پوست
  • استفادۀ بیش از حد از لوازم آرایشی
  • پوشیدن لباس‌هایی که بخش‌ها یا ویژگی‌های خاصی از بدن را پنهان می‌کنند
  • بررسی مکرر ظاهر خود در آینه‌ها
  • بیش از حد آراستن خود
  • تغییر مکرر وضعیت و حالت بدن
  • پوشیدن لوازم تزئینی نظیر کلاه و دستکش
  • به دنبال جراحی‌های زیبایی یا سایر عمل‌ها
  • تاکید بیش از حد بر سایر قسمت‌های بدن یا ویژگی‌های جسمانی
  • به دنبال تایید شدن آن ویژگی یا قسمت از بدن توسط دیگران

برای درمان و مدیریت این اختلال باید به روانشناس مراجعه کرد تا بهترین روش‌های درمانی مناسبِ وضعیت فرد بررسی گردند.

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.